Sad phase

I'm dizzy.
Alam ko nakatulog naman ako ng maayos but not last night bcos 4 am na ata ako namahinga sa kaiisip sayo.
Still walang bago. Hindi pa rin tayo maayos, nagmumuni muni pa rin ako dito sa terrace at nasaksihan kung paano mamahinga ang araw.
Still tulog ka pa rin yata or ayaw mo lang akong makausap kasi u thought i don't wanna talk to u bcos u thought u're boring.
Communication is the key sabi nila.
Kaya nga kami naguusap eh pero bakit ganun naguusap nga kami bakit hindi naayos.
Hinihintay ko lang na ikaw naman yung unang mag voice out.
We both know something's wrong pero bakit pinili nating wag pansinin iyon?
Bakit naghihintayan tayo men?
Alam ko mataas pride mo, sinabi mo sakin yan pero tinitignan ko lang kung kaya mong tiisin yung ganito at ngayon mukhang oo ang sagot.
Kasi kung ako tatanongin i can't bear this.
Pilit kong pinapatigas ang puso kong dating matigas. Hindi ko alam paano mo napalambot ito o baka malambot talaga to nailagay lang sa tabi kaya tumigas.
Cheering myself up for the nth time but nothing's change.
Gusto ko ikaw.
Ikaw lang.
Yung nagpapasaya, nagpapaiyak, nagpapakaba sa akin.
Para akong nakaposas saiyo at ako mismo ang lumunok ng susi.
Nahihirapan tayo pero nageenjoy ako basta ikaw yung kasama ko.
Hindi matigil yung isip ko mag overthink sa mga nanyayari.
Puro what if sawa ka na. What if ayaw mo na.
What if panggulo na ko. What if nakakasagabal na ako sayo.
Ya i know very toxic but for now i wish the misunderstanding will be fix very very sooon.