Suicide day

It's monday yey da ef. As a student, monday is nakakatamad na day bcos kulang ang week ends but since bakasyon ngayon medyo hindi na nakakatamad ang monday pero para sakin ang monday ay isang araw. Mema ko lang.

So bakit kaya ang unfair ng life. Naisip ko lang, parang nasa akin na lahat ng kamalasan sa mundo.
Suicide day.
Araw na kung saan mas pipiliin mong mawala at huwag nang magexist sa mundong to.
Lahat tayo may pinagdadaanan sa mundo, lahat tayo may dinadala pero iba iba ng uri at iba iba tayo ng way kung pano natin to dadalhin.
Ngayong araw wala ako sa safest place ko. Para akong nawawala at ulilang bata sa kadahilanang wala akong pamasahe pauwi at hindi ko alam kung paano ako uuwi.
Hindi ko alam kung may nagaalala pa ba sakin o wala basta nandito ako nakaupo sa hagdanan ng isang gusali sa lugar na kung saan ako nagtatago ngayon.
Takot akong makita ng ibang taong lumuluha habang naglalakad kaya naisipan kong pumunta dito.
Humingi na ako ng tulong, hinihintay ko na lang kung sino ang darating.
Sa ngayon itong cellphone ko at head phones ko ang karamay ko tho everyday naman sila karamay ko sa lahat ng bagay.
Sa pamamagitan ng pagba-blog naitigil ang pagbadyang pagbagsak ng mga luhang gusto nang kumawala sa mga walang kwenta at walang pakisama kong mata.
May sakit ako. Walang may alam. Wala ring gamot. Gusto kong magamot pero ayaw ng mundo. Gustong gusto nyang mag suffer ako hanggang sa ako na mismo gumawa ng gamot.
Gamot na kung saan hindi nabibili, hindi kinakailangan ng test result mula sa mga eksperto. Upuan at lubid lang ang kailangan.
On this moment parang gusto ko na lang tumalon sa gusaling to kaso nakakahiya kasi madaming makakakita baka ako sumikat.
Ang hirap ng walang pera. Ang hirap pag walang wala ka. Ang hirap pag hindi mo alam purpose mo sa mundo.
Pagod na kong patawanin ang demonyo.
Pagod na kong kontrolin ng mundo.
Hindi ko alam kung paano ako makakalayas pero sa susunod iisip na ako ng escape plan at iba-blog ko yun... Wala lang, baka sakaling makatulong ako sa iba.
Ge bye.