not okay but it's okay

I know i already hit the bottom
And i know how to help myself.
Minsan talaga sa pagiging malungkot natin ang daming nasasayang na opportunity like dahil nga sa malungkot ka at gusto mo mapagisa, mas pinipili mo na lang na huwag sumama sa trip ng barkada
That's not fair right.
But it's okay to remark the pain dahil sabi nga sa kanta ng paramore "just let the pain remind ur heart can heal"
Sometimes i fed my body a sadsongs para makaiyak, kasi kung patuloy ko itong irerepress walang mangyayaring pag grow sakin,
seems like i always try ro escape the main lesson.
Kaya naman i always allow myself to cry
Kaya lang ang ayaw ko lang wala nang pinipiling oras hahaha like nung isang araw, sa gitna ng discussion naiiyak ako at halos hindi ko na maintindihan yung lesson namin.
I know lilipas din ito :)
Hangga't nabubuhay ka, present si sadness, happiness, lahat ng emotion natin and that was being alive feels like.
There's nothing wrong being numb.
It's okay.
It's okay.
Cry until u feel enough.
U're alive.
Remark the pain.
Time will come.
Sublimation, pwede mo iconvert yung nararamdaman mo into something like this, share mo nararamdaman mo, magsulat ka, tumugtog ka, maglaro ka, lumabas ka and take a walk lahat basta ma convert mo lang sya into productive way or kahit ano basta maibuhos mo lang ang atensyon mo sa ibang bagay.
It's a big help.
Kung wala talaga edi try mong itulog, pwedeng maglibot ka sa labas ng bahay nyo or sa park basta yung makakapag reflect ka.
Kaya natin to.
Sabay sabay tayong lampasan lahat ng ito.